Born to be...Me

*

"เมื่อประมาณ 30 ปีก่อน มีหนังเรื่องหนึ่งซึ่งดูแล้วเตือนใจได้มาก คือเรื่อง " ปาปิญอง " หลายคนก็คงเคยได้ยิน เป็นเรื่องของคนบริสุทธิ์คนหนึ่งที่ถูกจับเข้าคุกครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ด้วยหัวใจอิสระเขาจึงพยายามหาทางหนี พอถูกจับได้ก็ได้รับโทษหนักขึ้น คราวหนึ่งเขาถูกส่งเข้าไปขังเดี่ยวในคุกมืด ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีหน้าต่าง คนที่อยู่ในคุกนี้ อยู่ได้ไม่นานจะต้องบ้าวิกลจริต แค่ปีเดียวก็บ้าแล้ว ปาปิญองถูกตัดสินอยู่ในคุกนี้ประมาณ 5 ปีเห็นจะได้ มันเหมือนกับลงนรกเลย

สิ่งที่ปาปิญองทำทันทีที่เข้าไปอยู่ในคุกนี้ก็คือเดินนับก้าว มีที่เดินแค่ห้าก้าวเท่านั้นแหละ เขานับทำไม เขารู้ว่าจะอยู่ในนั้นได้ต้องคุมจิตของตัวเองให้ได้ เขาก็เลยเดินนับก้าวในคุกกลับไปกลับมา จดจ่ออยู่กับการเดินและการนับ ก็เท่ากับเป็นการเดินจงกรมนั่นเอง แต่ปาปิญองไม่รู้เรื่องการเดินจงกรมหรอก เพียงแต่รู้ว่าถ้าจะเอาตัวรอดจากที่นั่นให้ได้ต้องเป็นมิตรกับตัวเอง

แล้ววิธีหนึ่งที่จะเป็นมิตรกับตัวเองได้ ก็คือการจดจ่ออยู่กับการเดินเป็นการทำจิตให้เชื่องนั่นเอง เพราะถ้าจิตไม่เชื่องก็จะฟุ้งซ่านสารพัด คิดถึงอดีต คิดถึงอนาคต คิดถึง 5 ปีข้างหน้าว่าช่างนานแสนนานเหลือเกิน รวมทั้งถูกความกลัวต่างๆ รุมเร้า เนื่องจากอยู่ในที่มืดและแคบ จิตจึงพร้อมที่จะหาเรื่องราวสารพัดมาใส่ตัว

แต่ถ้าคุมจิตได้เป็นมิตรกับจิตได้ก็สบาย ในที่สุดปาปิญองก็ประคองตัวเองอยู่รอดมาได้ หลังจากครบ 5 ปีออกมาจากคุกมืดในที่สุด แต่โทรมที่เดียว ตาเกือบจะเสียเพราะไม่เห็นแสงแดด ฟันก็หลอเพราะว่าไม่ค่อยได้กินอะไรมาก บางทีก็ต้องไปกินแมลงสาบ แต่ไม่บ้า เกือบจะบ้าแต่ไม่บ้า เพราะสามารถคุมจิตเอาไว้ได้ เขาทำในสิ่งซึ่งคนอื่นยากจะทำได้

ถ้าถามว่าเรารักตัวเองหรือเปล่า ทุกคนคงตอบว่ารัก แต่ถ้าให้เราไปอยู่ในห้องคนเดียวเราจะอยู่ได้ไหม ถ้าเรารักตัวเองจริงเราก็น่าจะอยู่ได้ แถมพอใจด้วยซ้ำ เหมือนกับที่เรารักใครสักคน เราก็อยากจะอยู่กับคนๆ นั้น แต่เอาเข้าจริงๆ แล้ว น้อยคนที่จะอยู่กับตัวเองได้ แม้ในห้องนั้นจะมีทุกอย่าง ข้าวปลาอาหารและสิ่งอำนวยความสะดวก แต่ไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย รวมทั้งไม่มีวิทยุ โทรทัศน์ หรือโทรศัพท์มือถือ เรียกว่าถ้าอยู่คนเดียวจริงๆ ติดต่อใครไม่ได้เลย จะรู้สึกกระสับกระส่ายทุรนทุราย ยิ่งถ้าไปอยู่ในป่าอยู่คนเดียวก็ยิ่งผวาไปรอบทิศ

การอยู่กับตัวเองคนเดียวจึงไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ใช่เพราะว่าลำบาก แต่เพราะว่าต้องเจอกับความคิดฟุ้งซ่านต่างๆ มากมาย เราไม่สามารถที่จะทนอยู่กับความรู้สึกนึกคิดของตัวเราเองได้ เพราะความคิดมันปรุงแต่งไปเรื่อย เรียกว่าทำสงครามกับตัวเอง จึงกลายเป็นว่าจะให้ทำอะไรก็ได้ แต่ขออย่าให้อยู่กับตัวเองคนเดียว วิธีลงโทษทหารหรือนักโทษที่ทำความผิดวิธีหนึ่ง ซึ่งกลัวกันมากก็คือการขังเดี่ยว เพราะถ้าใครถูกขังเดี่ยวเมื่อไหร่มันเหมือนกับตกนรก ยิ่งอยู่นานเท่าไหร่โอกาสจะเป็นบ้าก็มากเท่านั้น

ทำไม? ถ้าเรารักตัวเองก็ต้องอยู่กับตัวเองได้ แต่กลับอยู่ไม่ได้แสดงว่าเราไม่ได้รักตัวเองจริง มิฉะนั้นการอยู่ในห้องหรือในป่าคนเดียวก็ต้องอยู่ได้ การที่เราอยู่กับตัวเองไม่ได้เพราะว่าทนตัวเองไม่ได้ และที่ทนไม่ได้มากที่สุดก็คือจิตใจของตัวเอง ถ้าอยู่คนเดียวเมื่อไหร่ก็ต้องหาโน่นหานี่มาทำ หรือไม่ก็ต้องหาเพื่อนคุย หาโทรทัศน์มาดู หาโทรศัพท์มือถือมาคุยกับใครต่อใคร

เราทำอะไรต่ออะไรมากมายเพื่ออะไร ก็เพื่อที่จะดึงจิตออกไปจากตัวเอง เพื่อจะหนีออกไปจากตัวนั่นเอง คนจำนวนไม่น้อยนิยมช้อปปิ้งเมื่อถึงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ก็เพื่อที่จะหลีกหนีตัวเองด้วย หนีไปเพื่อจะได้ลืมตัวเอง จะได้ไม่ต้องไปสู้รบตบมือกับความคิดตัวเอง ฉะนั้นจึงทำอะไรก็ได้ที่จะดึงจิตออกไปให้พ้นตัว อะไรก็ได้ที่จะดึงจิตไม่ให้กลับมาทำสงครามกับตัวเอง พอดึงจิตพ้นตัวแล้วก็สบาย ไปจดจ่ออยู่กับสินค้าที่วางขาย ปล่อยใจลอยไปกับบรรยากาศรอบตัว หรือว่าอยู่กับความตื่นเต้นเฉพาะหน้า ...........

พระพุทธเจ้าเคยตรัสไว้ ให้อยู่ท่ามกลางคนหมู่มากเหมือนอยู่คนเดียว คือว่าสงบได้ ไม่ใช่วุ่นวายไปตามผู้คน ไม่ใช่หวั่นไหวไปตามเสียงสรรเสริญนินทาของผู้คน อยู่ได้ท่ามกลางผู้คนเหมือนอยู่คนเดียว และเวลาอยู่คนเดียวก็เหมือนอยู่หลายคน คือมีความอบอุ่นไม่ว้าเหว่โดดเดี่ยว นี่คือหนทางที่จะทำให้เรามีชีวิตมีจิตใจมั่นคงและยืดหยุ่นในเวลาเดียวกัน นี่คือวิธีการสร้างสันติและมิตรภาพให้กับตัวเอง เป็นการรักตัวเองอย่างถูกต้อง

http://board.palungjit.com//showthread.php?t=107772
http://board.palungjit.com/showpost.php?p=904704&postcount=52