Born to be...Me

วิกาลนี้  อากาศหนาวเหน็บ  หิมะพริ้วกระจายทั่วฟ้า

ลี้คิมฮวงเดินออกมาตามป้ายบอกทาง  เขาผ่านกลุ่มคนที่ยืนมุงรอสัมภาระ

สนามบินฮีทโธรว์ไม่เคยหลับไหล
แต่ไม่มีใครสักคนมองลี้คิมฮวง
เสื้อผ้าฝ้ายสีครามอ่อนคร่ำคร่า สะอาดสะอ้าน  สายรัดเอวผ้าฝ้ายสีครามเข้ม  มวยผมรัดด้วยผ้าสีเหลืองอ่อน
ไม่มีใครสักคนสนใจชุดบู๊ลิ้มของลี้คิมฮวง

ลี้คิมฮวงเดินออกจากสนามบิน
ไม่สนใจใคร  ไม่สนใจรถแท็กซี่
เดินหายไปกลางหิมะ  หายไปกลางวิกาล
เหมือนไม่เคยมีลี้คิมฮวง

II <> II <> II

ในห้องสวีทอันแพงระยับกลางกรุงลอนดอน
อากาศในห้องอบอุ่นยิ่งนักด้วยฮีตเตอร์  แต่ก็ยังจุดเตาผิงเพื่อความภูมิฐาน

เจ้าสำนักนั่งจิบไวน์อยู่คนเดียว
เขาฮัมเพลง "จนกว่าวันนั้น" ของนักร้องสาวคนโปรด
ภารกิจบอกรักรากหญ้าครั้งแรกประสบความสำเร็จ
ภารกิจตัดสาแหรกในครอบครัวก็เสร็จสิ้นแล้ว
ภารกิจป่าวประกาศกุ๊ยเต็กตึ๊งก็ลือลั่นสนั่นยุทธภพ
ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการ
กลุ่มคนเสื้อเหลืองก็แค่เสี้ยนเล็กๆ  ใกล้ถึงวันบ่งเสี้ยนเต็มทีแล้ว

เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้
เจ้าสำนักเอื้อมมือหมายหยิบโทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะ
แต่ต้องชะงักมือค้างอยู่เพียงนั้น

เหงาไหววูบบนผนังห้อง
ทำให้เจ้าสำนักตื่นตัว ลมปราณในร่างหมุนเวียนเต็มที่
พลางตวาดถาม  "ท่านเป็นใคร เข้ามาได้อย่างไร จะทำอะไร"
ช่างสมกับเป็นเจ้าสำนักจริงๆ   ตวาดครั้งเดียวครอบคลุมสิ่งที่ต้องการรู้ทั้งหมด

"ข้ารู้ว่าท่านรู้ ว่าข้าเป็นใคร"
บุรุษหนุ่มชุดเสื้อคราม เสียงตอบเรียบๆ จากมุมห้องฝั่งขวามือของเจ้าสำนัก

"อ้อ แล้วเข้ามาได้อย่างไร ต้องการอะไร...ลี้คิมฮวง"
ช่างสมกับเป็นเจ้าสำนักอีกแล้ว

"เข้ามาได้อย่างไร ไม่ต้องรู้ ข้าจะทำอะไรท่านก็รู้อยู่แล้ว"
บุรุษที่ถูกเรียกหาเป็นลี้คิมฮวงยังคงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

"มีดสั้นของท่านล่ะ"
"คนอยู่ มีดอยู่ อาวุธของท่านล่ะ"
"เคี้ยก เคี้ยก อาวุธของข้ามีเพียงอย่างเดียว ท่านรับมือข้าไม่ได้หรอก"
"นั่นไม่แน่นัก"
"ทำไมเราต้องประหัตประหารกันล่ะ เราอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้นะ"
"ถ้าท่านรับปากว่าจะกักตัวในถ้ำศิลาชั่วชีวิต ข้าก็จะวางมือเช่นกัน"
"ภารกิจของข้าเพื่อความกินดีอยู่ดีของประชาชนเชียวนะ"
"ภารกิจของข้าก็เพื่อความสุขสงบของบ้านเมืองของประชาชนเช่นกัน"
"ท่านหลงคำของอาหนั่งปังมากไปแล้ว คิดหรือว่ากำจัดข้าคนเดียวแล้วทุกอย่างจะจบ...
...ไม่มีข้า ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนอย่างข้าอีก ไม่ว่าจะใส่ชุดสีอะไร ท่านเชื่อหรือไม่"
"ข้าเชื่อ แต่กำจัดท่านไปคน บ้านเมืองก็สงบไปหลายส่วน"
"ท่านจะทำเช่นนี้ทำไม ถ้าท่านอยากจะเสพสุขไม่สิ้น ข้ายินดีจะ..."
"หยุด อาวุธของท่านใช้กำราบบรรดาผีโม่แป้งเท่านั้นแหละ ใช้ไม่ได้กับคนอย่างข้าหรอก"

"เพียะ" เสียงไม้ฟืนในเตาผิงแตก
เจ้าสำนักเคลื่อนไหว ลอยตัวเข้าหาลี้คิมฮวง ด้วยพลังตัวเบาอันน่าตระหนกนัก
พริบตานั้น มีดสั้นหลุดออกจากมือลี้คิมฮวง
เป็นมีดบินที่ไม่เคยพลาดเป้าของเซียวลี้ถ้ำฮวย
เซียวลี้ปวยตอ

II <> II <> II

ลี้คิมฮวง สะดุ้งตื่น
เขายังนอนอยู่บนที่นอนในโรงเตี๊ยมซอมซ่อ
เหงื่อผุดพรายเต็มหน้า
ลี้คิมฮวงไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน
ฝันเรื่องเดียวกันซ้ำๆ มาเป็นร้อยๆ วิกาล
แต่ฝันนั้นไม่เคยถึงตอนจบเลย

II <> II <> II

ชายวัยกลางคนสะดุ้งตื่น
เขายังนอนอยู่บนเสื่อเก่าๆ ที่พื้นห้องเช่า
เหงื่อผุดพรายเต็มหน้า
เขาไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน
ฝันถึงวีรกรรมของวีรบุรุษของเขาซ้ำๆ มาเป็นร้อยๆ คืนแล้ว
แต่วีรบุรุษของเขาก็สะดุ้งตื่นก่อนจะถึงตอนจบทุกทีเหมือนกัน

II <> II <> II

เขาลุกขึ้นล้างหน้าล้างตา
หยิบเสื้อสีเหลืองซีดๆ ที่แขวนอยู่มาใส่
ก้มกราบรูปในหลวงที่ข้างฝา ภาวนาให้ฝันถึงตอนจบจริงๆ
แล้วออกจากบ้านไปพบกับเพื่อนร่วมอุดมการณ์เหมือนทุกๆ คืน

II <> II <> II